Wie hebben wij ontmoet? Monique Frissen!

Hallo, ik heet Monique en ik ben 43 jaar. Ik ben sinds oktober 2008 werkzaam bij Eethuis de Mengelmoes, dit door een re-integratie traject van Maasgroep re-integratie. Ik ben met hun in contact gekomen dankzij mijn arbeidsdeskundige van het UWV.

Na aanleiding van mijn herseninfarct, ben ik niet meer in staat om aan het “normale” arbeidsproces deel te nemen. Vandaar dat ik via het UWV ben gaan re-integreren als administratief medewerkster. Door vaak voorkomende drukte en een personeel tekort ben ik ook mee gaan helpen in het eetcafé als manusje van alles.

Ik heb in deze periode zoveel vertrouwen gewonnen bij John en Marianne (die trouwens twee hele lieve en goede leidinggevenden zijn) dat ik nu mede dankzij hun inzet een stagecontract heb gekregen. Vanwege de grote ervaring en tijd dat ik binnen het eethuis werk ben kan ik een gedeelte van hun werkzaamheden vervangen in hun afwezigheid. Daardoor kunnen John en Marianne met een gerust hart een dagje of weekje vrij nemen. Want als je alle dagen van de week 11 uur met de medewerkers bezig bent, dan heb je dat ook meer dan verdiend. Wat zij doen is voor “normale”mensen vaak onmogelijk.

Verder moet ik zeggen dat wij als medewerkers en zij als leidinggevenden een hele goede verstandhouding onder mekaar hebben. Dit terwijl wij toch allemaal een hele andere achtergrond hebben, van waar uit wij hier terecht zijn gekomen. Het is alsof wij één grote “familie” zijn met John en Marianne als “vader en moeder”, deze mensen hebben echt hart voor de zaak.

Rest mij alleen nog te zeggen dat ik hoop hier nog heel lang te mogen blijven. Nu kan ik nog iedere dag genieten van de sfeer, de uitstraling en hoop natuurlijk dat John en Marianne het nog zo lang als mogelijk volhouden. Dit kan alleen maar als ze maar voldoende medewerking krijgen van buitenaf.

Wie hebben wij ontmoet? Gerda Willems!

Gerda Willems, stagiaire bij Eethuis de Mengelmoes,

Al tijdens de opleiding Adviseur Re-integratie, Outplacement en Verzuim werd mij duidelijk dat ik het allerliefste wilde gaan werken bij een organisatie als Klimpunt, met een specifieke doelgroep: mensen die, door uiteenlopende redenen, een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben.

Met name het reactiveren, het in beweging brengen van mensen, om daarna samen een brug te slaan naar een betere toekomst, raakte me diep. Om iemand te kunnen helpen haar of zijn weg te vinden, het liefst naar een betaalde baan… wat zou er mooier kunnen zijn?

De eerste 2 weken zou ik volledig bij De Mengelmoes gaan werken, waarna de verdere indeling van werkzaamheden besproken zou worden. Wegens het uitvallen van Lisette door ziekte, is het stagedeel bij Klimpunt helaas pas kunnen starten op 16-02-10 onder begeleiding van Klaas Wijnsma. Tot die tijd werd ik alleen bij het Eethuis ingezet, waar ik met veel plezier heb gewerkt én geleerd.

Mengelmoes

Werkzaamheden
Erbij gaan horen door mee te werken en alles aan te pakken. Van (toiletten) poetsen tot bedienen, van wassen tot afwassen. Contact leggen met gasten en deelnemers. Samenwerken om een gezamenlijke doel te bereiken: een goed product bieden aan tevreden gasten, die graag terug komen.

Het Eethuis is een gezellige, harmonieuze plek waar de warmte op je in werkt. Er wordt tot in het kleinste detail veel aandacht en zorg gegeven aan de ruimte, het eten en de sfeer.

Wat me het allereerste opviel was dat het aan niets te merken was dat er mensen werken die bijzondere begeleiding nodig hebben. Op mijn eerste werkdag kwam ik binnen en maakte kennis met een hecht team. Open naar elkaar en naar mij als nieuwkomer.

Op mijn tweede dag werd duidelijk dat dit het resultaat is van een alerte coaching: er werd gesignaleerd dat ik teveel en te snel wilde leren, (te) nuttig wilde zijn. En daardoor de deelnemers zenuwachtig maakte. Ik werd door Marianne hierop aangesproken en leerde meteen mijn allereerste, belangrijkste les in het werken met deze doelgroep: geduld hebben!

Duidelijk werd ook dat dit alert zijn en meteen aanspreken op ongewenst gedrag een belangrijk onderdeel in het coachen is. Het nakomen van afspraken, het leren samenwerken, het uitvoeren van de werkzaamheden volgens de geldende regels en het respectvol met elkaar omgaan zijn de “normale” aspecten bij reactivering.

Door John en Marianne als een, elkaar perfect aanvullend, team uitgebreid met: het betrekken in de werkzaamheden en stimuleren daar een eigen verantwoording in te nemen, het ontdekken van de eigen mogelijkheden en het opbouwen van zelfvertrouwen.

Vooral het versterken van het teamgevoel door de noodzaak samen een goed product te leveren, om als bedrijf rendabel te zijn, is in mijn ogen het meest motiverende aspect. En levert een grote betrokkenheid van de deelnemers op.

Om dit te kunnen bereiken is een zeer persoonlijke begeleiding nodig, van minuut tot minuut, waardoor er continu minstens een van beiden aanwezig moet zijn. Wat inhoudt dat de ander altijd beschikbaar moet zijn om zo snel mogelijk in te springen waar dat nodig is. Hierbij is het heel belangrijk om een balans te houden tussen betrokkenheid met de deelnemers en een gezonde afstand bewaren.

Verder is een goede, dagelijkse planning noodzakelijk waarin rekening gehouden moet worden met de mogelijkheden en beperkingen van de deelnemers. In inzetbare uren, mate van zelfstandigheid en het “bij elkaar passen”. Terwijl daarbij zeker niet uit het oog mag worden verloren dat het Eethuis ook nog eens goed moet lopen. Een hele klus. Een regelmatige in –en doorstroom van medewerkers is dan ook een absolute “must”.

Voor dit verslag is het niet nodig in te gaan op de deelnemers persoonlijk, waar ze tegen aanlopen en hoe er op gecoacht wordt. Ik wil hier dan ook alleen zeggen dat ik erg waardeer wat John en Marianne me hierover hebben uitgelegd en hoe ze me eerst mijn eigen indrukken hebben laten krijgen.

Wie hebben wij ontmoet? Cindy Führen!

Eindelijk weer regelmaat!

In 2 jaar tijd heb ik alles op een rijtje kunnen zetten, door een opleiding Administratief Medewerker af te ronden en door een opleiding nagelstyliste af te ronden. Heb daarbij o.a. diverse stageplaatsen gehad(administratie) en ben nu weer helemaal klaar voor de arbeidsmarkt.

Maar helaas na lang solliciteren was er voor mij geen baan te vinden, zodoende kwam ik bij het CWI in een trajectplan en ben ik terecht gekomen bij de Mengelmoes. Het was toch wel erg wennen, omdat ik héél lang geleden in de horeca heb gewerkt en ook de regelmaat die erbij kwam kijken was eveneens weer wennen. Maar de aanpassing is allemaal sneller gegaan dan ik had gedacht, vooral de regelmaat deed mij weer goed en daarnaast is het werken in de Mengelmoes ook nog eens hartstikke leuk. De begeleiding is heel leuk, de collega’s zijn leuk, kortom een leuke baan.

Maar dan zit ik hier en is de vraag, wat nu? Wat komt er verder op mijn pad? Het traject hier duurt helaas maar 3 maanden en dan moet ik ook weer verder om op de arbeidsmarkt terecht te komen. Samen met John en Marianne wordt er dan ook gezocht naar een andere baan, heel spannend allemaal. Maar van één kant is het ook weer jammer, ik was hier net gewend geraakt. En nu moet ik hier straks weg om vervolgens weer opnieuw te beginnen. De vraag is dan of ik ook bij een volgende werkgever zo’n fijne werktijden zal hebben, omdat ik naast het werken ook nog moet zorgen voor mijn zoon van 10. En is het daar wel zo gezellig als in de Mengelmoes? Zijn mijn collega’s wel leuk daar en is het werk net zo leuk? De tijd zal het in ieder geval gaan uitwijzen.

Snotter, snotter, snotter!

John en Marianne, bedankt voor alles! En voor mijn collega’s, ik zal jullie missen!

Groetjes,
Cindy

Wie hebben wij ontmoet? Rob Hoeijmakers!

Hallo ik ben Rob Hoeijmakers, 25 jaar en ben al reeds een jaar aan het werk onder begeleiding van John en Marianne. Vorig jaar April ben ik via de Gemeente Heerlen hier terecht gekomen nadat ik na een afkeuringprocedure toch graag aan de slag wilde gaan binnen het bedrijfsleven. Zodoende ben ik in contact gekomen met John om te kijken wat ik op administratief gebied zou kunnen betekenen. In combinatie met een succesvol afgeronde ECDL opleiding heb ik uiteindelijk ook een diploma op zak.

Toen ik hier binnen kwam, was ik eigenlijk weinig bekend met de administratie in een bedrijf, maar had wel affiniteit met computers en daar lag al een goede basis om vanuit verder te kunnen werken. Hier eenmaal begonnen heb ik al veel verschillende dingen het afgelopen jaar gedaan, te beginnen ben ik begonnen met het inventariseren van de urenregistratie en zo heb ik langzamerhand meerder dingen gedaan door o.a. het logo en de huisstijl(in de vorm van o.a. briefpapier, visitekaartjes en flyers) van Two the Po!nt te ontwikkelen en het opzetten van een webpagina voor Two the Po!nt. Met de meeste dingen had ik vooraf nog totaal geen ervaring en nu heb ik deze mij hier aangeleerd.

Uiteindelijk moest ook Eethuis de Mengelmoes diverse veranderingen ondergaan, er werd een nieuwe menukaart opgezet, er waren nieuwe visitekaartjes nodig, cadeaubonnen moesten gemaakt worden, stempelkaarten moesten er komen en hier heb ik mij uiteindelijk velen uren voor ingezet. De opzet kunnen we nu al meer dan geslaagd noemen, daar de vele reacties van buitenaf ook zeer positief zijn.

Intussen ben ik actief aan het zoeken naar een betaalde baan, aangezien ik mij daar klaar voor voel. Ook ben ik momenteel rond aan het kijken naar stageplaatsen waar ik eventueel snuffelstages kan volgen om me verder te kunnen ontwikkelen op het gebied waar ik uiteindelijk voor heb gekozen.

Wie hebben wij ontmoet? Amin Hidri!

Mijn naam is Amin Hidri en ik ben via Gemeente Kerkrade in contact gekomen met Eethuis de Mengelmoes. Ik ben nu sinds een half jaar werkzaam in het Eethuis. Hiervoor zat ik jaren thuis en het is dus voor mij een ideale manier om weer werkritme op te bouwen.

In het half jaar dat ik nu hier ben heb ik veel geleerd ,en ga ik ook met frisse zin naar het werk toe. Dit is mede doordat je hier goed wordt gecoacht. Maar er is ook een luisterend oor wanneer ik niet lekker in mijn vel zit en ook werd er begrip getoond toen ik in een slechte periode zat. Mede door deze begeleiding heb ik het gevoel dat ik er langzamerhand weer bovenop ben gekomen. De steun die ik hierin heb gehad is zeer belangrijk voor mij geweest om me zelf ook verder te kunnen ontwikkelen, daar ben ik John en Marianne dan ook dankbaar voor. Dit is voor mij één van de redenen dat ik met plezier hier werk.

Mede doordat er ook een luisterend oor wordt geboden bij mijn problemen ben ik mij een stuk zekerder gaan voelen. Wanneer ik vroeger last had van spanningen dan trok ik mij terug in mijn schulp en dat is nu niet meer het geval. Hierdoor krijg ik het gevoel dat ik weer langzaam richting een nieuwe toekomst kan kijken.

Ondanks dat de horeca mij niet helemaal ligt, wil ik hier voor als nog niet weg omdat ik hier de juiste ondersteuning krijg die ik nodig heb. Voorheen was ik een type dat weinig sprak en snel geïrriteerd was. Hier heb ik er nu mee om leren gaan en ik heb daarom ook het gevoel dat ik sociaal een stuk sterker in mijn schoenen sta. Want in vier jaar tijd heb ik geen enkele instantie gevonden waar ik met mijn problemen terecht kon, tot dat ik in dit project kwam.. Daarom wil ik ook mijn respect hiervoor naar John en Marianne uitspreken en mijn collega’s bedanken voor de prettige werksfeer waardoor er toch een andere Amin is ontstaan.

Wie hebben wij ontmoet? Martin Vraets!

Vanaf heden laten wij de mensen die wij hebben ontmoet tijdens onze ondersteuning een stukje schrijven over hun bevindingen. Vandaag is het Martin Vraets die zijn verhaal doet over Two the Po!int.

Het verhaal van Martin Vraets

Door privé en lichamelijke omstandigheden ben ik via de gemeente Brunssum in contact gekomen met Re-integratiebedrijf de Maasgroep. Via hun ben ik terecht gekomen bij Klimpunt om zo door te stromen naar het huidige eetcafe “De Mengelmoes”.

Dit leek mij een ideale manier en een grote mogelijkheid om mij toch nog dienstbaar te maken voor anderen. Tevens kan ik hier mijn oude liefde en hobby weer uitoefenen, namelijk koken.

De leiding c.q. coaching wordt gedaan door John en Marianne. Wat de inzet van deze twee mensen betreft kan ik alleen maar mijn waardering uitspreken. Beiden steunen je op welke manier dan ook, hieraan kunnen velen anderen een voorbeeld nemen. Vaak proberen andere mensen dit na te doen of zeggen het beter te kunnen, maar staan ze eenmaal op de werkvloer houden ze dit niet lang vol of lopen ze “gillend” de deur uit.

John en Marianne staan achter een doelstelling waarvoor zij ook alles zullen en zouden doen. Gedurende de tijd dat ik hier binnen de organisatie aanwezig was en nog ben voel ik me persoonlijk zeer betrokken bij het gehele gebeuren binnen de “Mengelmoes”.

De creativiteit en het aanpakken van mogelijk nieuwe ontwikkelingen binnen Two the Po!nt spreken mij aan. Het meedenken, het doen en het streven naar een doel. Gelet op de ontwikkelingen en zonder be- en veroordeling uit te spreken, zal ik beiden, John en Marianne blijven steunen.

Met vriendelijke groet,
Martin Vraets